Vandaag is echt zo'n bedorven dag in het midden van de week, zo'n dag dat het nieuws eigenlijk weinig nieuws heeft te melden en dat het weer eindelijk weer eens onderwerp van gesprek kan zijn. Tsja, oke, een loyale ambtenaar die, hoogstwaarschijnlijk wel buiten functie, zich op een ontzettend kwaadaardige wijze meester heeft gemaakt van een klein lief buurmeisje, is natuurlijk wel nieuws. Maar niet zulk leuk nieuws. En ander belangrijk nieuws was er niet. Het weer was echter opperbest, dus wat dat betreft, voorjaar doet intrede, mensen doen te dikke kleren uit en zowaar de terrasjes konden even zonder heaters. Dat was dus het onderwerp van vandaag.

Oftewel, niet echt een geweldige dag om te bloggen over het leven in de Nederlandse straatjes. En daarmee des te meer een prachtige dag om de wereld een blogje rijker te maken. Want ja, de meest onzinnige woorden in vrijwel niet leesbare setting plaatsen, is, zeg maar, echt mijn ding.

Een kleine toelichting op de vraag waarom heden ten dage, op dit moment, in deze situatie, met deze omstandigheden, een blog aangemaakt moet worden, is natuurlijk wel wat het volk eist. Juist daarom is het zo fijn om over niks anders te kunnen typen. Juist. Laat ik maar van wal steken.

Op een gegeven moment komt er een realisatie dat mensen niet lange tijd achtereen zitten te wachten op mijn smaakvolle inmenging. Ik zal wat voorbeeldjes uit de ijskast te voorschijn halen. Zo schijnt het dat je niet altijd blijft doormailen over fietsen die een eigen leven leiden. Dat je niet gewenst wordt om relatietherapie toe te passen, als het aanstormende liefdesstel er saampjes wel uit denkt te gaan komen. Dat vrienden van het hippe vroegâh niet altijd elke week wat te melden hebben, maar soms al moeite hebben met eenmaal per maand iets van gezellig te doen. Dat klasgenoten je even snel weer kwijt willen als je eenmaal trots met een diploma voor het glazen klaslokaal rond huppelt, omdat zij nog minstens een half jaartje zoet zijn. Dat een huisgenoot zijn gezelligheid van duizend woorden per dag plotsklaps kan omtoveren in het hooguit melden van goedemorgen, wat dan voor de rest van de dag moet volstaan in het sociale contact. Enzovoorts.

Is dit op blog vereeuwigen omdat zielig? Nee, niet omdat zielig. Eigenlijk kriebelen mijn vingers altijd wel. Het is iets geks met, naar eigen mening, briljante lappen tekst breien in mijn hoofd. Ik weet ook niet of ik er goed aan doe om andere mensen hiervan mee te laten genieten, je weet immers nooit wat bepaalde dingen zouden kunnen veroorzaken. Maar he, laat ik dat dan maar ook gelijk melden, dat het bezoeken van blogs op het wereldwijde web onder de eigen verantwoordelijkheid schijnt te vallen.

Nee, ik vrees nergens voor, het komt allemaal wel goed. Mijn woorden zijn enkel een fascinerende brei van aaneengesloten onzinnigheid, wat de doorsnee puzzelende lage lander ongetwijfeld uren van genot zal opbrengen. En daarvoor doe ik het. Ik dien het land! Met gepaste trots, en niet te verwaarlozen zelfkennis, kan ik dan ook ronduit zeggen dat de wereld een stukje mooier zal worden met deze blog. Tsja, blogs typen is, zeg maar, echt mijn ding.